Opera in één acte over een vrouw, haar ex en de rest van de wereld

Nog nooit zal het publiek zo deelgenoot zijn geweest van de emoties van de hoofdpersoon!


Een echte klassieker, deze Voix Humaine, maar nu met een camgirl als hoofdpersoon. Zij verzet zich wanhopig tegen het definitieve afscheid van haar ex via een videochat. Of staat er meer op het spel?

Dit is in grote lijnen waar La Voix Humaine over gaat: Een vrouw van middelbare leeftijd heeft haar ex aan de telefoon, met wie ze vijf jaar lang een relatie heeft gehad.
Oorspronkelijk (1930) een toneelstuk van Jean Cocteau, in 1959 bewerkt Françis Poulenc tot een opera in één acte. Chris Koolmees creëerde een enscenering die een geheel nieuwe dimensie toevoegt aan deze klassieker, namelijk de mens die onthecht raakt van de samenleving. Via een webcam probeert de hoofdpersoon krampachtig de verbinding met de buitenwereld intact te laten. Ze faalt daar jammerlijk in. De soms lastig te definiëren grens tussen fantasie en werkelijkheid in de moderne media met ‘alternatieve waarheden’ als gevolg, wordt verbeeld in de live videochat die deze enscenering feitelijk is.
Nooit klonk liefdesverdriet zo hartverscheurend mooi.

Programma:La Voix Humaine Facetime (versie voor sopraan en piano)
muziek Francis Poulenc, tekst Jean Cocteau
Ekaterina Levental – spel en zang
Chris Koolmees – concept, regie en vormgeving
Yoram Ish-Hurwitz – piano (soundtrack)
Bert van Dijk – geluidsopname piano
Een productie van LEKS compagnie i.s.m. Oranjewoud festival
Duur: ca 60 minuten. Frans gezongen met Nederlandse ondertiteling.


Motivatie:
In deze productie is de telefoon uit La Voix Humaine vervangen door een webcam, als verbinding met de buitenwereld. De vrouw spiegelt zichzelf in een digitaal beeld. De wanhoop van deze vrouw herkennen we in onze alledaagse fixatie op schermen. Ze zoekt contact, houvast en bevestiging in een virtuele realiteit. Net als de man en vrouw in La Voix Humaine creëren we valse identiteiten, en spelen daarmee een intrigerend en tegelijk wanhopig spel. Dit spel eindigt namelijk onvermijdelijk, abrupt en onverbiddelijk: verbinding verbroken, het licht valt uit, het spel is over.
Lees hier een mooi interview van François van den Anker met Ekaterina en Chris over deze voorstelling in La Place de l’Opera.


Recensie:
Nog nooit zal het publiek zo deelgenoot zijn geweest van de emoties van de hoofdpersoon!
Ekaterina Levental vertolkte La voix humaine van Poulenc en wel in een versie voor piano (Yoram Ish-Hurwitz), een miniopera.
Nu heb ik wat tegen het standaard moderniseren van opera’s; vaak zorgt dat voor idiote anachronismen. Maar hier had Chris Koolmees, verantwoordelijk voor de regie en enscenering, deze telefoonmonoloog voor sopraan passend up to date gemaakt: de telefoon was vervangen door een webcam.
Dat had grote voordelen. Je zag beter wat er op het toneel gebeurde omdat alles real time (met enige vertraging) op een scherm werd geprojecteerd en dus ook -genadeloos! -de mimiek van Levental. Het werd daardoor een indringende uitvoering waarbij je als publiek Levental dicht op de huid zat. Nog nooit zal het publiek zo deelgenoot zijn geweest van de emoties van de hoofdpersoon! S. van Ek in Friesch Dagblad, 11 juni ’18